20/12/2011

COMO, POR QUE, E PARA QUE MERENDA DE LIBROS






Tendo en conta o momento que nos toca vivir, e intentado ver ou sacar sempre a parte positiva, o novo proxecto de TEATRO EN PUNTO quere ter vontade de espectáculo de peto, que poida respostar ás diferentes demandas que, pensamos, pode presentar o mercado e é precisamente pensando nos distintos públicos, cando nos decatamos de que había, hai unha franxa de idade pouco atendida como é o público adolescente.



Para a posta en escena pareceunos importante traballar coa mínima escenografía porque semella necesario ter capacidade de adaptación a todo tipo de lugares de representación, decidimos limitar ao máximo os recursos técnicos.En definitiva intentamos facer unha montaxe maleable, por que hoxe máis que nunca, a sociedade e o teatro están cambiando, e nós debemos avanzar con eles.



Merenda de libros non é exactamente unha obra de teatro senón un xogo, unha proposta arredor dos conceptos “palabra” e “libros”.

Merenda de libros

A compañía Teatro En Punto presentará o seu próximo espectáculo os días 27, 28 e 29 de decembro na Fundación Granell de Santiago de Compostela. As funcións serán todos os días ás 12 horas e o 29 farase unha función ás 18 horas.

28/02/2011

NOVAS FUNCIÓNS de CAMBIOS DE DESTINO

Despois dalgúns meses de reclusión, preparando un novo espectáculo do que daremos conta en breve, Cambios de destino volve aos escenarios. As funcións serán o SÁBADO 2 de ABRIL, ás 20:30 hs. no Teatro Auditorio Municipal de Cangas e o DOMINGO 3 de ABRIL, tamén ás 20:30, na Sala Santart de Compostela. AGARDÁMOSVOS!!!

20/03/2010

O TEATRO É UNHA FORMA DE ESTAR NO MUNDO

Teatro en punto presenta "Cambios de destino", unha obra na que a actriz Gloria Rico interpreta unha mestra que descobre a valentía na soidade e o encanto do mundo natural

No programa deste novo espectáculo vemos caixas cheas de cousas, porque a vida das persoas está continuamente embalándose e desembalándose. Non temos tempo para pensar no noso camiño vital, porque estamos sempre "en itinerancia". Gloria Rico ten gafas de cores, exprésase con palabras de cores e viste con roupa de cores. Confesa que unha das cousas que máis lle gusta no mundo son os zapatos. Ten mercado zapatos que non eran do seu número, porque lle apetecía telos, gardalos, coleccionalos. As dúas Marías de Compostela tamén eran mulleres en itinerancia. Sempre estaban paseando. Gloria Rico pasea polas rúas da cidade como se a vida fose un teatro emocionante. Os cambios de destino fannos ser máis adultas, máis guapas. Cando chove moito en Compostela, Gloria Rico está bailando sobre o mar na praia da Cabana (Ferrol). Alí naceu, xogou e soñou con ser grande. As mulleres en itinerancia levan zapatos vermellos, fantásticos.

A que xogabas cando eras pequena? Como era o territorio no que pasaches a túa infancia?

Xogaba sempre a "ser maior". Non recordo unha infancia infeliz pero tampouco un adorado tempo vital. Parecíame que sendo maior podía ser todo o que non podía ser cando era nena. Pintaba como un adulto, daba clases como un adulto, cantaba como unha persoa adulta. Tiña moita relación cos xogos do mar. Eu remei, era remeira. Había club de remo na Cabana. Había moita máis xente que agora, moitos nenos e actividades. O colexio quedaba preto da miña casa e polo camiño parabamos nas casas dos outros nenos e xogabamos. Xogaba a cociñar e gustábame moito. Cociñando era adulta. Lía receitas de Álvaro Cunqueiro e facíaas exactamente igual que no libro. Lembro as cociñas, o mar, os libros.

Ti es amiga das palabras? Estudaches Filoloxía Hispánica. Traduces francés, inglés e portugués.

Consigo ler en galego, castelán, portugués, francés e inglés. Co francés sempre tiven relación porque tiven tíos emigrados e eu xogaba coa miña prima de París e cantabamos en francés. Gústame cómo soan as palabras. A súa musicalidade prodúceme moito pracer. Palabras como "sempiterno" en castelán ou "moreover" en inglés, encántanme. Cando Manuel Lourenzo di palabras en alemán soan ben. As palabras sempre me serviron para construír mundos particulares. O mundo de Gonzalo Torrente Ballester paréceme fascinante, e para min resulta moi cotián. Recordo as miñas primeiras lecturas de Shakespeare e reconstruía os meus espazos propios, e iso era marabilloso. Adoro tamén a Alvaro Cunqueiro. A lectura permitíame tratar co mundo dos adultos. Agora gústame ser maior.

Sénteste compostelá? Xa formas parte desta cidade?

Sempre quixen estudar en Compostela. Era un mundo que eu quería coñecer e recoñecer. Esta cidade non me defraudou. Abreume portas á imaxinación. Concordo con Luz Fandiño, que un día díxome que eu teño sorte por coñecer a persoas extraordinarias como Roberto Vidal Bolaño, Manuel Lourenzo ou ela mesma. Por mor de vivir en Compostela, facer teatro na Universidade e ir encauzando a miña vida cara o teatro, fun coñecendo a moita xente á que eu nunca pensei que chegaría a coñecer. Para min Manuel Lourenzo era o señor que aparecía nos meus libros de Bacharelato e agora coñézoo moito e non quero que me chegue a parecer parte do "cotián", quero seguir vendoo en papel e pluma.

Que é a climatoloxía corporal?

Andrés Corchero deume aulas de climatoloxía corporal. Dependendo do clima a xente ten un carácter e é máis expresiva ou máis contida. Dependendo do que queiras transmitir co corpo, lévache a pensar "estou na praia, con sol" e iso corporalmente ten unha postura. Ter frío, medo e estar xeada lévache a outra postura. Son sensacións corporais que se practican con sensacións climáticas. Sempre se di que no Norte temos un carácter fechado. Eu creo que temos un xeito distinto, expresamos os sentimentos con outras claves. As sensacións de tempo climatolóxico producen no corpo formas físicas que inflúen no tratamento do texto e do espazo.

Bailas moi ben o tango? Gústache bailar?

Bailar gústame moito. Eu era a nena que bailaba na praia. Sempre bailei moito e nunca de xeito profesional. Creo que bailar é un xogo e podes expresar moitas cousas. O tango é moi sentido. Gústanme as cousas lentas e cos anos vou gañando calma. Ese sentimento contido que deixa e trae, que vai e vén no tango. Creo que é o baile de salón máis dramático. Meu tío cantaba tangos e estaban en "lunfardo" que é a lingua dos tangos. Hai dicionarios de lunfardo. Son palabras con significados propios.

Rosalía é unha das túas poetas preferidas?

Non. Eu creo que Rosalía é unha muller moi usada e prefiro non manosear sempre o mesmo. Fixen a montaxe "Rosalía" con Roberto Vidal Bolaño pero non é a miña poeta preferida. Non é unha poeta coa que eu conecte polo meu carácter. A xente que se laia non me gusta. Quizais lin a Rosalía un pouco de esguello. Ultimamente vexoa máis combativa. O meu poeta preferido é Manuel Antonio. Paréceme moi "de verdade". Gústame o ritmo que ten. Conecto co tema do mar e gústame a súa modernidade. Literariamente Galicia nese momento estaba "no mundo" e hoxe Manuel Antonio segue sendo un poeta moderno. Gústame a súa frescura, esa "falta de peso". Les como se nada e pousa en ti esa cousa salgada, a area, o mar.

As dúas Marías paseaban alegremente por Compostela? Ti interpretaches, xunto con Mónica Camaño, estes dous personaxes.

Foi un traballo moi interesante. É unha desas casualidades raras que aparecen na vida e chegan a ter ese peso que tivo para min. Un día chegabamos Mónica Camaño e mais eu correndo ver unha obra ao Teatro Principal e dixéronnos "sempre chegades correndo." Pensamos no proxecto das dúas Marías. Empezamos a ver fotos delas. Ningunha de nós eramos de Compostela e non lembrabamos as Marías. A través de xente de Compostela fomos recabando información e o espectáculo converteuse noutra cousa. As Marías son as paseantas. Descubrimos cousas moi tristes sobre elas. O espectáculo funcionaba moi ben en Compostela, Lugo, Monforte, Ribadavia, porque en todas as vilas hai personaxes peculiares e non sempre teñen historias graciosas, senón que teñen vidas "profundas".

Lembras a túa etapa en "Teatro Bruto" como unha época enriquecedora, única, inesquencible?

Houbo momentos felices e momentos duros no período de "Teatro Bruto". Compartimos moitas alegrías e tristezas. Dende sempre quixen facer teatro contemporáneo e sempre houbo autores vivos ao redor de nós. Quixemos facer teatro do século XXI tendo en conta as peculiariedades éticas e estéticas do momento. Non teño unha etapa de "Teatro Bruto" porque para min hai unha continuidade. Facía teatro universitario e coñecín xente e montamos unha compañía para facer teatro profesional.

Na obra "Cambios de destino" ti interpretas a Flor, unha profesora interina que viaxa a unha escola rural e descobre un mundo novo.

Flor é unha muller que fundamentalmente ten medo a vivir. É unha señora urbanita e ao saír da súa cotidianiedade todo lle produce medo. Descobre que o mundo natural acáelle ben e que é quen de florecer moito mellor fóra da cidade. Medra porque está soa e ten tempo para ela. Na xeración de persoas de 30-40 anos hai individuos que fan cousas vitais porque "é o que toca". Cando te paras a pensar no teu estado preguntaste cómo exerciches a túa liberdade vital e descubres que a túa vida é un fracaso. Flor é a muller en itinerancia e viaxando aprendes moito. Cando estás soa podes contemplar. Flor aproba as oposicións e vai dando aulas, non desfai as caixas, e esa é a realidade de moitas mulleres que andan de vaivén.

O texto de "Cambios de destino" é de Rubén Ruibal e a dirección corre a cargo de Nerea de Valenzuela. Como foi o traballo en equipo?

Foi un traballo difícil. Traballamos con medios precarios. Só hai unha actriz por necesidade. Rubén Ruibal fixo un exercicio de autocontrol para que todo fose posible. El é autor pero tamén dirixe teatro. Coñecino cando era actor. Nótase cando un autor tamén é actor. Notas a súa preocupación porque no texto hai guiños para min e para o meu contexto. Nerea máis eu entendemonos moi ben. Houbo entendemento en todo momento, e moito respecto. Sentinme cómoda e pasoo moi ben no palco. Ata o paso ben cos accidentes técnicos e se non soa a música eu bailo igual.

En Galicia o teatro forma parte da xente? Imaxinas a túa vida como se fose un espectáculo?

A estadística di que en Galicia un tanto por cento moi elevado de xente nunca foi ao teatro ou foi unha vez. Noutros países fan un acto nun teatro e teñen que pechalo porque está cheo. Aquí non hai esa cultura de encher os teatros. O teatro para min é fundamental. Fágoo todo pensando en aplicalo de forma espectacular. Para min o teatro é unha forma de estar no mundo e axúdache a entender os teus problemas cotiáns. Sinto que o teatro é como unha banda deseñada que alguén debuxa e que ilustra a miña vida.

19/02/2010

ELPAÍS.COM Galicia Venres, 19/2/2010

Reportaxe: Luces

Teatro novo en tempos de crise

Os escenarios asisten ao nacemento de compañías dramáticas

Á urbanita Flor non só lle cambia o mundo ao seu redor cando un posto de traballo como profesora interina de música a transplanta a unha aldea da Galicia. En terra nova agroma outra persoa, desprendida do enxoval reducido que viaxa nas maletas e nas caixas de cartón que conforman a súa mudanza e, significativamente, a escenografía de Cambios de destino, ópera prima da compañía Teatro en punto, estreada en novembro de 2009 en Rianxo e esta fin de semana en cartel no Teatro Arte Livre de Vigo (sábado 20 ás 21.30 e domingo 21 ás 20.00 horas).



"Tivemos claro desde o principio que os recursos técnicos da obra tiñan que ser mínimos: por cartos e por capacidade de movemento, para diversificar os lugares aos que chegar. Intentamos facer unha montaxe maleábel porque a sociedade e o teatro están cambiando e nós debemos avanzar con eles. Os lugares de representación estanse desprazando do teatro convencional a novos espazos como bares, bibliotecas, prazas públicas e centros socioculturais", indica a directora compostelá Nerea de Valenzuela, quen se estrea nos labores de dirección con esta montaxe, adaptación dun texto de Rubén Ruibal, ao tempo que comparte a xerencia de Teatro en punto coa actriz protagonista, a ferrolá Gloria Rico.



"Cando non son tempos de crise para a arte?", resposta De Valenzuela á cuestión de emprender esta aventura en época de vacas fracas: "Impuxémonos condicionantes como só unha actriz, recursos mínimos e escenografía cero, pero sen perder de vista que a contemporaneidade que perseguimos pasa por descubrir cal é o noso lugar aquí e agora". A identificación do público co representado é a chave para Teatro en punto e á mesma diana apunta Ónfalo Teatro, outra compañía de recente creación dirixida polo dramaturgos e docentes Ana Contreras e Afonso Becerra. "Avogamos por un teatro social, popular, que se afirme na súa comunicación e na relación coa xente que vén ao teatro", explica Becerra.

Na súa primeira montaxe, Neuras, a partir dun texto feminista de María Xosé Queizán, este dúo de directores fai "enxeñería dramatúrxica contrastada". "Entendemos a direción escénica como xestión de decisións artísticas alén da creatividade individual e dende o debate; unha dramaturxia da recepción que conxugue olladas diferentes", indican. Contreras, cuxas experiencias máis recentes na direción foron coas compañías madrileñas Kaputt e Doble Tiempo, comparte esta idea comunitaria da arte: "A disolución da nosa persoalidade en favor da autonomía da obra". Sobre o escenario, catro actores debullan na consulta dunha psicóloga as neuroses da sociedade occidental con números de música, maxia e gags que versan sobre amor, autoestima, transtornos alimentarios e identidade sexual. Coa obra, de paso, as táboas galegas saldan unha conta con Queizán, inédita sobre un escenario como dramaturga.

Diante do espectador desfila un colaxe de secuencias que transitan entre a comedia de situación televisiva e o  musical. "Ónfalo quería comezar indagando nos mecanismos da comicidade e fuxindo dos xéneros oficiosamente considerados alta cultura", explica Becerra. Neuras tamén foi estreada en novembro de 2009, en Cangas do Morrazo, e proximamente visitará Lugo (4 de marzo) ou Narón (6 de marzo).

Teresa Cuiñas 19/02/2010

(+) Acceder á nova orixinal

14/02/2010

La Voz de Galicia 14/02/2010

Trilingüismo armónico para O Meco
Teatro en Punto parodió el decreto sobre el gallego al leer el pregón del entroido ante más de mil compostelanos en la praza do Toural

Había muchas probabilidades de que la lengua, o las lenguas, se convirtiesen en mofa y befa del primer acto del entroido, la subida de O Meco al balcón del Pazo de Bendaña. Así ocurrió, y la culpa de que el acto se convirtiese en un show de trilingüismo armónico, en cierto modo, fue del propio Meco, que este año viene con tres lenguas con los colores de otras tantas banderas, y no tanto de Teatro en Punto, la compañía encargada de leer ayer el pregón del entroido de Santiago.

En cualquier caso, los compostelanos gozaron del escarnio y maldecir de Gloria Rico, Roberto Leal y Fernando Campo, los tres actores de Teatro en Punto, esconjurando así el frío polar que se colaba por todas las esquinas de O Toural, que se llenó con más de mil personas ávidas de dar paso a las carnestolendas ante el medio ambiente glacial. A la hora prevista, haciendo honor a su nombre, los actores de Teatro en Punto, subieron al estrado de O Toural caracterizados de presentadores de gala televisiva y ataviados con impresionantes trajes de noche para iniciar una suerte de parodia del trilingüismo armónico que el Gobierno autonómico quiere llevar a la práctica.

Y quien mejor que una gallega, Gloria, un argentino, Roberto, y un Pelegrín , Fernando, representante de la tercera de las lenguas, el «eurocastrapo», para hacer la «traslación, ascensión e coronación do Meco» como inicio del entroido. Un Meco que, según la leyenda y Teatro en Punto, es de O Grove. Aquí, no hace muchos siglos, había un crego muy mujeriego que decía que todo andaba al revés. Y las féminas, lógicamente, andaban tan hartas que en ese momento mismo le aplicaron la consuetudinaria ley de violencia de género de aquellos tiempos y lo ahorcaron. Así lo cuenta, con otras palabras, el padre Sarmiento, quien recuerda que la higuera donde supuestamente lo ahorcaron existía cuando él vivía en O Grove. Y, como ocurre ahora, el caso es que tras un paripé de juicio, O Meco no fue condenado a muerte. Cuando a Montero Ríos le preguntan por el desastre del 98, todas las culpas son para O Meco. Tal vez por eso Santiago, en el siglo XIX, hace resurgir su figura, pero para quemarlo. Y en esas estamos.

M. Beceiro 14/2/2010


(+) Acceder á nova orixinal

El Correo Gallego.es - Santiago 14/02/2010

El 'Meco' vigila desde ayer el Carnaval compostelano

Las chirigotas de Os Conformistas de Conxo y A Ruliña de Laraño pusieron ayer la nota más divertida de la primera jornada del Carnaval compostelano, que como ya viene siendo tradicional se inauguró con la colación del Meco en los balcones de Bendaña y un pregón en clave de humor, este año ofrecido por la compañía de Teatro En Punto.

Acompañado por una comitiva muy festiva, el Meco irrumpió en la plaza do Toural tras un corto recorrido por las calles del casco histórico. Allí le esperaban numerosos compostelanos y turistas, que quisieron ver cómo el popular personaje representativo de estas fiestas era colocado en los balcones de Bendaña para vigilar el transcurrir de los festejos, antes de su quema el próximo miércoles de Ceniza.

Posteriormente,  los miembros de la compañía Teatro En Punto, Gloria Rico, Roberto Leal y Fernando Campo, realizaron un pregón en forma de espectáculo de calle, apareciendo en el escenario caracterizados como auténticos presentadores de las galas de televisión, vestidos con trajes de noche, y haciendo referencia a diversos temas de actualidad, donde no faltó una alusión al trilingüísmo, buscando la participación del público.

El programa festivo continuará hoy con nuevos talleres infantiles y animación de calle con Os Conformistas de Conxo y Os Atrevidos, y desde las 17.00 horas, con una gran fiesta infantil que tendrá como escenario la sala Capitol, donde los pequeños podrán participar en un concurso de disfraces, previa inscripción entre las 16.30 y las 17.45 horas.

Habrá premios a los mejores en categorías de grupos, parejas y disfraces individuales, además de una sesión de baile discoteca, animación y entrega de bolsas cotillón.
A.I. • Santiago


(+) Acceder á nova orixinal